Blog 7 – NUMMER ZEVEN! Dat betekent dat ik ben gegaan – oh ik ben de tel kwijt – maar ik heb al een flink aantal sessies achter de rug!

Het gaat ook goed! Mijn knie heeft niet zulke gekke zwellingen en houdt het goed vol onder de spanning. Mijn Fitbit vertelt me ​​dat ik weer een beetje fitter ben (38-42 nu!) wat me blijft aansporen om door te gaan met wat ik doe.

Wil ik verbeteren? Ja, natuurlijk, dat zit in mijn aard. Ik wil de hele tijd op 85-90 toeren per minuut kunnen staan ​​– en OP EEN DAG ZAL IK DAT DOEN! Maar voor nu ben ik behoorlijk tevreden met mezelf, met mijn herstel van de operatie, met de verbetering van mijn conditie en mijn algemene mentale welzijn – ik voel me gewoon ‘beter’. Misschien heeft het uit de lockdown komen er ook iets mee te maken, ik denk persoonlijk dat het een combinatie van alles is!

Ik heb een ‘leuke’ klasse gevonden – een krachtklasse met een COL van 73%. Dit is een GEWELDIGE les voor mij – iets langzamer tempo (na de eerste warming-up) met een aantal geweldige beklimmingen, en voor mij ook realistische staande fasen – die ik kan bijhouden! Duur en tempo! Woooo, pak mij! Ik ga deze les nu een paar weken een keer per week proberen te doen – ik had het gevoel dat het perfect was om het herstel te bevorderen, precies de juiste hoeveelheid snel en langzaam(er!), mooie klim aan het eind met een beetje prik in de staart. (Voor iedereen die eerder aan Darren’s lessen heeft deelgenomen, ‘ken’ je dat kleine steekje)

De fiets houdt zich goed – hij wordt twee keer per week door mij gebruikt en twee keer per week door mijn man. Nadat ik heb gelezen dat een mede-Ciclozone-lid deze week een pedaal is kwijtgeraakt, ben ik een beetje paranoïde dat mijn ‘goedkope’ fiets het niet zo lang zal volhouden, maar voor nu is het oké! Het doet zijn werk; het helpt me goed op weg naar herstel. Ik wou dat ik mijn schoenplaatjes had in plaats van mijn sportschoenen, aangezien zowel ikzelf als een van de andere bloggers daarna kramp in onze voeten krijgen. Er is voorgesteld om op schoenen met hardere zolen te fietsen, maar ik denk niet dat mijn enkellaarzen er op de een of andere manier goed uit zouden zien!!!

Ik zie ook enige vooruitgang in de spieren van mijn been dat geopereerd is. Het komt langzaam terug, iets minder wiebelig dan in september vorig jaar (een maand na de operatie), en haalt langzaam mijn rechterdij in.

Het overtuigt me nog steeds niet om buiten te gaan fietsen – ik hou niet zo van vliegen in mijn tanden en gruis in mijn contactlenzen, dus voorlopig blijf ik bij het comfort van mijn eigen huis en push ik mezelf zoveel als ik kan!