Gedurende de vele jaren dat ik fiets, heb ik nooit echt de problemen met betrekking tot de geestelijke gezondheid begrepen en de stress en spanningen die het leven op een individu kan leggen. Ik bedoel, het was gewoon niet iets waar ik aan werd blootgesteld en het was zeker niet iets waar ik me erg zorgen over maakte… tot voor kort. 

Het is duidelijk dat er tijdens de pandemie een enorme druk op de geestelijke gezondheid van mensen stond en ik moet eerlijk zijn: voor het eerst in mijn leven heb ik dit zelf ervaren. Gevoelens van angst, frustratie en een overweldigende zorg zorgden ervoor dat ik niet kon slapen en beïnvloedden mijn concentratie en houding ten opzichte van zelfs eenvoudige dagelijkse taken. Zelfs de wekelijkse boodschappen bezorgden mij problemen. 

Als eeuwige concurrent heb ik altijd een probleem gezien, de oorzaak opgespoord en getraind voor een oplossing. Dit was precies wat ik begon te doen, om te ontdekken waarom ik nu op 50-jarige leeftijd last had van deze nieuwe sensatie… Ik bedoel, ik had een leven geleid dat bestond uit het bezitten van een eigen bedrijf, het opvoeden van twee kinderen, trouwen en scheiden, en hoewel deze dingen stressvol waren, heb ik nooit het gevoel gehad dat ze mijn mentale toestand beïnvloedden of mijn vermogen om situaties te controleren of ermee om te gaan. Dus toen ik voelde dat deze lockdown momenten van angst veroorzaakte, was mijn reactie, zoals altijd, om in mijn pijngrot op de fiets te stappen en te gaan rijden. 

Of het nu het vrijkomen van endorfines was, of het simpele comfort van fietsen, ik merkte dat het de wolk verlichtte en optilde die over mijn gesloten wereld neerdaalde, waardoor ik me in ieder geval kon concentreren op de komende dag. 

Ik begon meer aandacht te besteden aan hoe mijn geest handelde toen ik begon met fietsen. Was het de muziek waar ik naar luisterde terwijl ik reed, of de verhoogde hartslag waardoor het bloed gemakkelijker naar mijn hersenen stroomde, of misschien het simpele feit dat ik zo gefocust moest zijn op het fysieke werk dat ik deed, waardoor mijn hersenen niet konden deelnemen aan de angst of zorgen. Ik ontdekte dat zelfs de voorbereiding op mijn fietstocht door het aantrekken van mijn koersbroek of het aanspannen van mijn fietsschoenen onmiddellijk de angst begon los te laten en tijdens het fietsen was het duidelijk dat zeer snel naarmate de fysieke stress toenam, de mentale stress begon af te nemen. Ik merkte dat hoe technischer de rit was en hoe meer ik me concentreerde op de ritgegevens die voor me op het scherm van mijn tablet stonden, hoe meer ik in de rit opging en hoe meer ik verwijderd was van mijn zorgen. Proberen om op de juiste cadans en de juiste intensiteit te blijven en ervoor te zorgen dat ik me concentreerde op mijn herstelperiodes, hielpen allemaal om mijn negativiteit leeg te maken en positieve gedachten in mijn geest te versterken. Het was het begrip van de wetenschap achter mijn fietsen dat mijn geest meer op de activiteit concentreerde, wat mij mentaal ontspanning gaf. 

Mijn kennis van spierrekrutering en de ontwikkeling van het energiesysteem is voor mij een tweede natuur bij het fietsen, en het simpele feit dat mij altijd is geleerd dat de beste manier om te fietsen een rustige en ontspannen mentale ruimte is, zelfs op momenten van extreme fysieke stress, bleek nu een van de grootste voordelen van mijn fietsen te zijn. 

Ja, ik kreeg een geweldige fysieke training, maar dit hielp me echt op een veel grotere manier. Op dat moment besefte ik dat de reden dat ik jarenlang nooit echt last had gehad van de angst en zorgen van het leven, was dat ik altijd had gefietst, wat tot nu toe onbewust elke dag als een enorme resetknop had gefunctioneerd.

Nu fiets ik niet alleen voor mijn conditie en ik fiets niet alleen om te voorkomen dat mijn lichaam eruitziet als een lichaam van 50 jaar oud. Ik fiets ook omdat ik categorisch weet dat het mijn mentale toestand ten goede komt en mij zeker in een veel betere en meer gefocuste positie plaatst om me te concentreren op de zeer belangrijke dingen die op dit moment in mijn leven gebeuren tijdens het opbouwen van mijn nieuwe bedrijf. 

Toen ik voor het eerst met mijn nieuwe bedrijf begon, stortte ik mezelf voor 100% in het proces, 10 uur per dag, 7 dagen per week, en ik heb het grootste deel van mijn leven lang niet zoveel gereden als ik had gedaan. Ik besef nu dat dit een vergissing was, en ik reserveer nu elke dag tijd voor mijn fiets. Ik weet nu dat ik mijn potentieel kan optimaliseren en mijn productiviteit kan verhogen door een gelukkige en stabiele mentaliteit te hebben… en daarvoor hoef ik maar één ding te doen… RIJDEN.